Asimov’s (het naar de science-fiction schrijver Isaac Asimov vernoemde science fiction magazine) bestaat dit jaar, net als ikzelf overigens, 30 jaar. En dat wordt gevierd. Het april/mei nummer dat enige tijd geleden in de brievenbus zat, barst uit zijn voegen van de korte verhalen, novellen en novelletes.

Vele meermalen bekroonde auteurs zijn in dit nummer vertegenwoordigd. Zo is er een voorwoord van Isaac Asimov zelf, in een herplaatsing van zijn allereerste voorwoord in de eerste editie van het blad is te lezen hoe het blad is ontstaan.
Ik zal ze hier niet alle auteurs opnoemen, maar tot zover (ik heb het nummer nog niet helemaal uit) is de novelle van Allen M. Steele mijn favoriet in deze uitgave. In zijn verhaal ‘The River Horses’ bezoekt Steele nogmaals Coyote, een maan in een verafgelegen zonnestelsel waar een menselijke kolonie een bestaan op probeert te bouwen. De onafhankelijkheids strijd van diverse aardse regimes (van kapitalisme tot sociaal collectivisme) zoals opgetekend in de trilogie over Coyote blijft boeien. Via de korte verhalen die in Asimov’s zijn gepubliceerd leerde ik deze schrijver en het Coyote universum kennen, en sindsdien heb ik alle zijn Coyote boeken verslonden. De personages in zijn boeken zijn zeer gedetailleerd beschreven, en ontwikkelen zich gedurende de tijd die beschreven wordt van baby tot gepensioneerde diplomaat. De consistentie tussen de boeken en de korte verhalen zorgt ervoor dat de illusie perfectie benadert.

Alleen al hierom is het zeer de moeite waard om de dichtstbijzijnde abc op te zoeken om te kijken of ze nog een exemplaar hebben. Maar ook de korte verhalen in dit nummer zijn exemplarisch voor het genre. Wat het korte verhaal zo mooi maakt, is dat er geen ruimte is voor overbodige woorden. De personages moeten kort maar krachtig worden neergezet, er zijn maar een paar pagina’s om de setting te creeeren die de lezer naar de ontknoping leid.
Een tweede speciale vermelding is voor ‘The rocket into planetary space’ van William Barton. Hierin beschreven de reis van een viertal astronauten (twee echtparen), op weg naar een asteroide (en mischien nog wel verder, naar Mars). Het leuke van dit verhaal is dat alle gebruikte technology momenteel al beschikbaar is of in de komende decennia beschikbaar zal zijn. Gegeven genoeg geld (Bill Gates zou het makkelijk kunnen betalen) zou dit verhaal binnen 20 jaar werkelijkheid kunnen zijn. Een interessante gedachte!

Er is inmiddels een groep kritici die kritiek hebben op de kritici (de meta kritici). Met een inderhaast uit de losse pols neergewakt manifest zetten zij de verhoudingen binnen GroenLinks nog eens extra op scherp, iets waar ze zelf nu juist kritiek op hadden. De kritici worden aangeduid als ‘Platvoet-indianen’ en ‘Leo Platvoet en zijn vriendjes’. Los van dat ze zo nogal denigrerend bezig zijn, en ik me hierdoor flink beledigd voel (ik sta achter hetgeen in het originele manifest werd bepleit, Platvoet ken ik verder niet echt, toch ben ik blijkbaar een vriendje van Platvoet en hoef ik daarom niet serieus genomen te worden), vraag ik me af wat de achterliggende gedachte is: uitroeien die kritici, net zoals de europeanen dit deden met de Amerikaanse indianen?

Kijkende naar de ondertekenaars van die zwakke parodie (alsjeblieft, laat het parodieren aan David over!) zie ik een aantal bekenden voorbijkomen. Zo zie ik dat de secretaris van de werkgroep oss de lijst heeft ondertekend (liever had ik natuurlijk gehad dat hij dit op persoonlijke titel zou doen, net zoals ik mijn naam niet als voorzitter van diezelfde werkgroep aan dat andere manifest verbind), en andere namen zie ik regelmatig terug op de planeet of in andere GroenLinks settings. Het komt mij voor (mischien zit ik er wel naast hoor), dat het vooral mensen zijn die zich om het linkse gedachtengoed bekommeren.

Dat is op zich prima, ik heb zelf niet zo veel met dat elitaire gewauwel over linkse politiek enzo, daar ben ik simpelweg niet intelligent genoeg voor (mischien ook wel desinteresse). Mij gaat het om groen, als de aarde naar de kloten gaat heb je niets aan vrijheid of geen vrijheid. En de hele liberale koers is nu juist tegengesteld aan zorg om het milieu!

In de laatste nationale verkiezingen was te merken hoe weinig groen GroenLinks eigenlijk is. Milieu was weer helemaal hip, Al Gore stond midden in de belangstelling, maar GroenLinks wist hier niet van te profiteren. In het debat miste groen volledig, het werd ook niet door GroenLinks op de agenda gezet. Welnee, we waren te druk met vrijheid eerlijk delen.

Op zich is dat prima, maar haal dan alsjeblieft het woordje ‘Groen’ uit de naam. Doop de partij om tot ‘LiberaalLinks’ of iets dergelijks. Houdt niet de schijn op dat je om groen geeft. Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.

Arnoud merkt op Michels weblog nog op dat het verkiezingsprogramma is zoals het is, en dat de koers dus goed ligt. Ik was ook op het congres waar dat programma werd vastgesteld, en kan me herrineren dat het een nogal controversieel verkiezingsprogramma was. Het was helaas beperkt amendeerbaar, het grootste deel van de amendementen was voorafgaand aan het congres door het partijbestuur al met slecht onderbouwde argumenten van tafel geveegd. Beroep hiertegen werd onmogelijk gemaakt. Ik kan me ook herrineren dat een heleboel leden gefrustreerd de zaal verlieten, kreten als ‘na 30 jaar ben ik het zat, ik stop ermee’, ‘wat een stelletje liberalen’ en ‘wat doe ik hier’ uitbrengend. Dus zo vanzelfsprekend vind ik het niet dat het verkiezingsprogramma een goede weergave is van wat GroenLinks er nu van vind.

In reactie op dezelfde post op Michels weblog merkte Michel zelf op ‘de lage peilingen zijn net zo makkelijk toe te wijzen aan dat manifest. Dat is net zo zinnig als die peiligen toe te wijzen aan de koers.’. Ik moet Michel teleurstellen, maar we zitten nog steeds met de causaliteit der dingen. De dalende trend toeschrijven aan iets wat pas ruim na de inzet van die trend heeft plaatsgevonden is hetzelfde als van een gebouw afspringen in de aanname dat zwaartekracht iets is dat alleen invloed op je heeft als je het erkend.

Ik zei het in een eerdere post al: ik ben veroordeeld tot GroenLinks. Er is namelijk geen andere partij die zich inzet voor groen en milieu. Zodra er echter een partij komt die zich daar op richt, zonder allerlei stokpaardjes op het gebied van sociale politiek, dan ben ik een van de eerste leden. En het zou mij verbazen als ik de enige was die zo’n overstap serieus zou overwegen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben absoluut een linkse rakker, maar dat gaat veel en veel minder diep dan de groene overtuiging.

Laat ik dan toch eindigen met een paar positieve noten. Zo probeert Lisette de Boer in haar weblog de discussie terug te trekken naar waar het om gaat: de inhoud, dat ga ik met aandacht volgen (ik zit er zelfs aan te denken om even de Klijmij’s en en Vermasten uit mijn persoonlijke planeet te filteren tot het zuurheidsgehalte weer enigszins is gedaald, ik wordt namelijk agressief van denigrerende opmerkingen over mijn persoontje en dat leidt weer tot een spiraal van zure berichtjes, niet productief).

Daarnaast, ik zei het eerder al, terug naar de basis! Gisteren was er weer een plenaire bijeenkomst van onze haagse werkgroep milieu, een werkgroep waar ik me als bestuurslid de afgelopen tijd flink voor heb ingezet. Hoewel het ook hier even mis dreigde te gaan met zuurheid in verband met het Erasmusveld en de volkstuintjes (zuur doen en conflicten zijn nu eenmaal verleidelijk, volgens de Budhisten omdat je dan een vals gevoel van ‘ik leef’ krijgt) ben ik erg blij met deze groep. Een aantal zeer deskundige, geinterreseerde (soms zelfs gepassioneerde) groene heren en dames, die zich samen sterk maken voor het groen in Den Haag. En dat is hard nodig, met de betonsocialisten van het PvdA en de liberalen van de VVD.

Tot slotterdeslot, de evaluatiebijeenkomsten. Binnenkort gaan we samen met Delft en enkele andere afdelingen een bijeenkomst organiseren ter voorbereiding op de ‘officiele’ bijeenkomst in Rotterdam. In voorbereiding daarop weer een lokale bijeenkomst in Den Haag zelf. Daar zal het niet gaan over indianen en elites, maar over inhoud.

(disclaimer: geen van het bovengenoemde dient opgevat te worden als een persoonlijke aanval, graag wil ik met eenieder door een deur blijven gaan)

De europese commissie heeft besloten dat de tijd rijp is om de kwestie van de patenten weer eens op te pakken, aldus de euobserver. Zij voeren hierbij aan dat het hoog tijd is, omdat we achterlopen bij de verenigde staten wat patenten betreffen.

Nog niet zo heel lang geleden probeerden ze nog, onder druk van grote amerikaanse softwarebedrijven als microsoft, patenten op idee-en erdoor te drukken. Dankzij de inzet van o.a. de ffii en nosoftwarepatents.com is dit rampzalige plan in het europese parlement gesneuveld (tot grote vreugde van heldin Kathelijne Buitenweg, die vanuit de bankjes enthousiast ‘YES’ riep toen de uitslag van de stemming bekend werd).

Dat het huidige systeem, waar je in feite voor ieder land van de EU apart een patent aan moet vragen niet helemaal voldoet, daar kan ik inkomen. Maar het gevaar bestaat dat bovengenoemde softwarepatenten ook deze keer weer, door de oppermachtige Brusselse lobby van grote softwaregiganten, op de agenda komt.

Want wat is het probleem met software patenten? Het probleem is dat een idee, een manier om een probleem met software op te lossen, gepatenteerd kan worden. Maar dan wel op zo’n niveau, dat je voortaan voor bijvoorbeeld een website 30 patentlicensies moet betalen om uberhaupt de lucht in te mogen.

En de opmerking dat we achterlopen op het amerikaanse systeem? Lijkt me een non-argument, als je ziet wat voor frivole patenten ze daar wel niet hebben (aanrader, je lacht je ziek!).

Dinsdag 17 april is weer het maandelijkse milieucafe van het haags milieu centrum. Een van de onderwerpen wordt als volgt aangekondigd:

Sjongejonge, ik begin behoorlijk GroenLinks moe te worden. De hele discussie omtrent de koers van de partij gaat vooralsnog vooral over wie nu met welke verborgen agenda waarmee bezig is. Geflankeerd met hoogdravend elitair gebabbel van mensen die politicologie studeren of studeerden. Niets voor mij dus.

Ik ga terug naar de basis. Actie voeren, zichtbaarheid, knokken voor waar je voor staat. Ik weet het, dan moet ik eigenlijk bij de SP zijn, maarja die geven weer niets om groen (1 van de dingen waarin GroenLinks steeds meer op de SP gaat lijken). Dus of ik het nu eens ben met Halsema c.s. of niet, ik ben tot GroenLinks veroordeeld.

Ik laat de heren/dames politici lekker rollebollen in de zaaltjes, en bekvechten over procedures en commissies en manifesten en wat dies meer zij. Als zij dat leuk vinden, prima. Aan mij is het niet besteed. Ik ga weer fijn lokaal aan de slag, roeien met de riemen die ons toegeworpen worden vanuit het landelijk, en proberen er iets van te maken.