Vanavond was collega-groenlinkser Michel Klijmij op bezoek in het pandje van GroenLinks Den Haag om te vertellen over zijn reis naar Palestina. Hij ging daar met zo’n 23 andere jongeren heen, om van dichtbij mee te maken hoe het leven is in bezet gebied.

En daar wordt je niet vrolijk van. Het is schokkend om te zien hoe Palestijnen te lijden hebben onder Israelische paranoia. De beruchte checkpoints bijvoorbeeld, waar 18 jarige knulletjes van het Israelische leger de ‘orde bewaken’. Palestijnen worden verplicht zich uit te kleden ten overstaan van 100-en mensen. Worden de soldaatjes zenuwachtig, dan kan het zo gebeuren dat je als Palestijn uit de rij wordt gepikt en uren aan marteling wordt onderworpen. Slaan dus, met stokken en geweren. Van die opgefokte ventjes, die ze hier in het parate peleton van de ME zouden stoppen, die ongestraft hun frustraties over de situatie waarin ze gewdongen verkeren afreageren.

Michel vertelt over de excessen, laat foto’s zien. Een school in een vluchtelingenkamp langs de beruchte muur (de apartheidsmuur, security fence, of hoe je hem ook wilt noemen), waar kinderen af en toe met steentjes naar een toren in de muur gooien. De soldaten in die torens schieten de kinderen gewoon dood. Zonder schroom. Pats, kogel door het hoofd.

Een Palestijnse stad, met midden in een Israelische enclave. Een ommuurde nederzetting. De Palestijnen die zich in de straten hieromheen wagen, moeten vrezen voor hun leven. De Israelis gooiden met bakstenen, totdat er netten boven de straten werden gespannen. Nu gooien ze met bijtende chemicalieen.

Het wonen in nederzettingen wordt bevorderd door flinke overheidskortingen op woonkosten. En als je je in een nederzetting vestigt, krijg je van de regering ook nog eens een geweer cadeau! Kun je lekker op Palestijnen schieten.

Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Gewone mensen die een leven proberen op te bouwen, door te studeren of te werken. Dus niet van die stenengooiende relschoppers met Palestijnen-sjaaltjes, maar mensen zoals jij en ik. Ze worden geisoleerd, vernederd. Hun scholen worden platgebombardeerd, want wie leert metaalbewerken kan ook wapens produceren zo redeneert Israel! Waarom gedragen de Israeli’s zich zo beestachtig? Ik wordt er kwaad om.

Ze zijn bang, en weten uit angst niet meer wat ze moeten doen. Ze schieten maar in het rond, denken dat als ze alle Palestijnen uitmoorden, genocide, ze dan niet meer bang hoeven te zijn. En zo creeeren ze hun eigen vijand, een self-fullfilling prophecy. Want een heel volk uitmoorden, dat lukt niet. En degenen die overblijven, zijn kwaad en willen gerechtigheid (of worst-case: wraak).

Ik wil niet uitvlakken, dat er ook Palestijnen zijn die Israeli’s kwaad willen doen. Door zelfmoordaanslagen. Maar de reactie van Israel op dit gevaar is buiten alle proporties, krankzinnig en ontzettend zinloos.

Is er een uitweg? Er zijn initiatieven om Palestijnen en Israeli’s dichter bij elkaar te brengen. Zoals breaking the silence, waar Israelische soldaten een boekje open doen over de misstanden en schendingen van mensenrechten die zij zelf hebben meegemaakt. Maar zolang de Israelische regering de haat in stand blijft houden, zie ik het helaas somber in.

Michel (en zijn medereizigers) moeten als tegenprestatie voor de gratis reis ieder 150 mensen in persoon over hun ervaringen vertellen. Ik kan iedereen aanraden, om ze uit te nodigen! De foto’s, de beelden, de verhalen, het wordt een realiteit in plaats van een newsitem op het acht uur journaal.

Puin is wat rest.

Vanavond was ik in Delft, bij de faculteit lucht- en ruimtevaart van de TU. Daar vind morgen en overmorgen namelijk de 7e europese mars conventie (EMC7) van de mars society. Vanavond was alvast een voorproefje met een ’science fiction night’. Ik mag graag sci-fi lezen, en wie mijn blog al langer leest weet mischien dat ik een groot fan ben van Alastair Reynolds (o.a. Revelation Space, Chasm city, Century Rain). Deze schrijver nam deel aan het panel vanavond dat discussieerde over ’science fiction vs. science fact’.

Nu ben ik normaal gesproken niet zo’n fan-boy, maar de boeken van Alastair Reynolds vind ik toch wel zeer bijzonder, dus had ik het plan opgevat mijn exemplaar van Chasm city door de auteur te laten tekenen. En dat is gelukt, ik ben de trotse bezitter van een gesigneerd exemplaar van Chasm city!

Meer dan dat, ik heb hem een klein beetje leren kennen, o.a. omdat hij in Nederland (Noordwijk) blijkt te wonen en we in dezelfde trein terug naar huis gingen. Ik vond het erg leuk om mijn idool (zo mag ik hem toch wel noemen) te ontmoeten, interessant om te horen hoe hij zijn boeken schrijft en om het te hebben over dingen die verder niets met sci-fi te maken hebben.

Er was nog een tweede sci-fi auteur aanwezig, Gregory Benford (en zijn vrouw, Elizabeth Malartrez, ook auteur). Het debat ging o.a. over de politieke achtergrond van ruimteverkenning. Hoe bijvoorbeeld NASA, als overheidsorganisatie, eerder een banenmachine is dan een wetenschappelijk instituut, en dat we van dergelijke organisaties geen marsreis hoeven te verwachten.

Mars (bron: NASA)

Want dat is waar de Mars society zich voor inzet: mensen op onze buurplaneet Mars. En dan niet specifiek de technische details. De Mars society zet zich in om het publiek enthousiast te maken over zo’n reis. Ook doen ze simulaties, waarbij een team zich bijvoorbeeld 100 dagen afzondert op de poolvlakte en alle handelingen uitvoert als zouden ze op Mars zijn.Ik vroeg me naar aanleiding van die discussie af, wat zijn eigenlijk de standpunten van de diverse politieke partijen in Nederland ten opzichte van ruimte reizen? Ik heb het idee dat de partijen er geen standpunten over hebben. Ik zou bijvoorbeeld niet weten wat mijn eigen GroenLinks er van vind. Waarschijnlijk zijn ‘we’ tegen, vanwege de viezigheid die het oplevert, zo’n raket lanceren. Hydrazine, metalen die verbanden, dat soort dingen.

Je kunt je dan ook afvragen of het wel zo verstandig is om raketten recht omhoog te willen schieten. Wellicht is het handiger om een ruimtelift (Reynolds) of twee-traps lancering (Benford) toe te passen. Omhoog de ruimte in langs de kabel van een ruimtelift kost veel minder energie dan een raket de lucht in schieten vanaf een lanceerplatform. Ook de twee-traps lancering waarbij een raket eerst met een conventioneel vliegtuig tot aan de rand van de atmosfeer wordt gebracht, waarna de raket het laatste stukje naar de ruimte overbrugt, is veel efficienter dan de lompe wijze waarop we momenteel de ruimte in gaan.
Helaas kan ik overigens morgen en overmorgen niet bij de conferentie aanwezig zijn. Er staan een hoop interessante lezingen en discussies op het programma, maar ik moet morgen naar de werkgroependag van GroenLinks en daarnaast moet ik voor een belangrijke klant het e.e.a. aan een site programmeren voor maandag.

Vanavond heeft me weer geinspireerd. Ik overweeg zelfs om lid te worden van de Mars society. In ieder geval ga ik weer eens aan de slag met mijn eigen probeersels als sci-fi auteur, en moet ik binnenkort ook eens boeken van Gregory Benford gaan lezen. Maar nu eerst verder met het december nummer van Asimov’s, dat ik bijna uit heb. In de vorige editie het eerste deel van een drieluik van een andere favoriet van me: Allan M. Steele, in deze editie het tweede deel. Genieten dus!

Bond tegen het vloeken, eat this:

“The study found regular use of profanity to express and reinforce solidarity among staff, letting them express their feelings, such as frustration, and develop social relationships, according to researchers at the University of East Anglia (UEA). Researchers said their aim was to challenge leadership styles and suggest ideas for best practices.“

Oftewel, vloeken is een heel normaal en sociaal verschijnsel. Een tevreden vloeker is geen onrustzoeker! Heb ik geen onderzoek voor nodig, vloeken lucht gewoon op en voorkomt dat je stress en frustratie gaat zitten opkroppen. Even goed vloeken, en je bent weer helemaal relaxed.