Zo, todays art is weer van start gegaan. Om 20.01 uur gaf Jetta Kleinsma op Den Haag CS het startsein door op een conducteursfluitje te blazen. Vervolgens genieten van een concert waarbij het station als instrument diende: met microfoons werden geluiden van rails, treinen, reizigers en wat dies meer zij opgepikt en door een stapel electronica onder controle van de artiesten tot een symphonie (volgens sommigen cacaphonie) omgevormd. Erg mooi, ik hoop dat daar nog een cd van uit komt!

Ik ga niet eens proberen op te sommen wat er allemaal te zien is. Een 20-tal lokaties in de binnenstad doen weer dienst als podium voor hedendaagse kunst: muziek in zalen als de Anton Philipszaal en de Nieuwe Kerk, dans in het theater a/h Spui, audiovisuele installaties en vertoningen in het filmhuis en ga zo maar door.

Enkele hoogtepunten van deze eerste avond: bovenaan de trap van het Spuiplein een tweetal tesla-zuilen waar de vonken overspringen. De frequentie van de vonken wordt zo geregeld, dat er tweetonige muziek wordt voortgebracht. Eerder op youtube gezien, in het echt erg gaaf!

In de Nieuwe Kerk zagen we Byetone, een audiovisuele performance waar de muziek wordt gevormd door pure sinus-golven te combineren. Wie wel eens een sinus op 20hz door een set goeie speakers heeft gespeeld kan zich iets voorstellen bij de kracht van de bass. ‘Rez on steroids’, zo zou ik het willen omschrijven. Wederom: erg gaaf!

In het filmhuis een aantal meditatieve installaties en vertoningen, maar ook een ‘dependance’ van het nemo festival: audiovisuele producties. Honden gefilmd met een hoge-snelheids camera, supervertraagd afgespeeld. Apocalyptische computer-gegenereerde korte films, noem het maar op. Lekker even achterover genieten.

De avond afgesloten met disco in het paard. Het feest gaat daar nog wel even door, ik moet toch maar gaan slapen want morgen (straks) staat er weer wat politiek op het programma: de regiobijeenkomsten van het toekomstcircus van GroenLinks. En ik heb al zo weinig geslapen deze week!

Dat is op zich geweldig, je hoort zo alle nummers voorbij komen, en krijgt een behoorlijk goed idee van het aanbod van Simuze. Maar dat is ook gelijk het probleem, want sommige nummers wil je eigenlijk helemaal niet voorbij horen komen. Bijvoorbeeld omdat je niet van house houdt, of iets tegen rock hebt. Of omdat het gewoon bagger is.

Dus hebben we (al een tijd geleden) zitten nadenken over een betere manier om de playlist van de radiostream samen te stellen. Daar zijn een heleboel ideeen uitgekomen, maar zoals gewoonlijk konden we deze door tijd en geldgebrek niet uitwerken.

Daar is vanmiddag verandering in gekomen: tijdens de digitale pioniers broedplaats, een experiment van het digitale pioniers programma om fondsen te verdelen, is Simuze.FM tot 1 van de 3 projecten gekozen die met 5000 euro aan de slag kunnen! Jeej!

Nu hadden we genoeg plannen om er een ton doorheen te jagen, dus dat hebben we wat moeten beperken om het realistisch te houden. De eis die aan het bedrag hangt is namelijk dat het een zomerproject is: in september moet er resultaat zijn!

De kern van wat we willen gaan uitvoeren is ‘terug naar de tijd dat DJs nog plaatjes draaiden die ze zelf leuk vonden’. Op Simuze kunnen gebruikers playlists samenstellen. Het idee dat we nu gaan uitwerken is dat dergelijke playlists op basis van populariteit of interesse worden gepromoveerd tot radio-shows. Zo krijgen we dus samenhangende en kwalitatieve nummers te horen.
De details gaan we nog uitwerken, maar het is een goede impuls voor het hele Simuze.FM gebeuren, en daarmee natuurlijk ook voor Simuze. Immers, Simuze.FM is bedoelt als uithangbord voor Simuze en in bredere zin voor creative commons muziek in het algemeen.

De toekenning van het geld aan de projecten gebeurde door een stemming onder de aanwezigen. Samen met emocracy.nl haalde Simuze.FM het hoogste aantal stemmen. Leuk, want ook dat project zag ik wel zitten, en ben daar gedurende de broedplaats-middag ook regelmatig bij aangeschoven. De details van dat project zijn ongetwijfeld na te lezen op de site van Reinder Rustema.
De beide projecten op de gedeelde eerste plaats werden op de voet gevolgd door het derde winnende project, dat overigens nog geen naam heeft. Het wordt een gigantische ghettoblaster, waarnaartoe mensen via bluetooth muziek vanuit hun mobiele telefoon kunnen uploaden. De muziek wordt dan gespeeld via de enorme speakers.

In totaal zijn er tijdens de bijeenkomst 11 projecten bedacht, waarvan 8 het dus niet gehaald hebben. Jammer, want er zaten een aantal erg leuke en maatschappelijk relevante projecten bij. Wie weet komt er een vervolg. In elk geval, hulde aan digitale pioniers voor het bedenken van deze gezellige en interessante middag!

De compilatie biedt weer een veelvoud aan stijlen, van rock tot techno, van jazz tot hiphop. En uiteraard allemaal onder creative commons uitgebracht! En voor wie ze nog niet had gedownload, de eerdere compilaties staan ook nog online.

Hoe dan ook: moderne dans. Dat is nieuw voor mij. We hebben nu 3 voorstellingen achter de rug, vanavond ‘Go big or go home’ van ‘Dont hit mama‘. Dat viel me toch wel rauw op m’n dak, wat een energie! En dat terwijl ik zelf eigenlijk de uitputting nabij ben en hard aan vakantie toe ben. Toch werkt het enthousiasme van de dansers aanstekelijk, stilzitten bleek nog best lastig. Leidende draad in de voorstelling is de herkomst van de dansers. Ze hebben hun roots over de hele wereld. Ze brengen de dans van de straat op het toneel, en doen dat absoluut niet onverdienstelijk. Mocht je de kans hebben (ze spelen nog tot 18 maart 2008), ga dan zeker even kijken, je zult je niet vervelen.

Geheel in contrast met vanavond was de vorige voorstelling, Decoyed, juist heel ingetogen, bedeesd, Geënt op de klassieke mythe van de Griekse sirenen die zeelieden de dood in lokten, met een drietal (als ik het goed herriner) danseressen, twee klassieke zangeressen en een moderne componist/zanger. De aria’s worden prachtig gebracht, de dans zat goed in elkaar, maar daar blijft het ook bij. Ik vond het best een boeiende voorstelling, en bij vlagen ook gewoon erg goed. Maar over het geheel genomen zou ik deze voorstelling niet snel aanraden.

Wat wel een echte aanrader is, dat is de eerste voorstelling die we in het project zagen. Of eigenlijk waren het twee voorstellingen: een double bill van Ballet met van Leth van Jeuk en Grip. Grip is het weemoedige verhaal van Marleine Dittrich, vertaalt door Lonneke van Leth zelf samen met trompetist Michael Varekamp. Boeiend, confronterend, intrigerend. Michael Varekamp, met band The Cosmic Scene, verzorgt tevens de live muziek bij de voorstelling Jeuk. Vijf musici, vijf dansers, de kleine zaal van Theater a/h Spui. Dat is dus dringen geblazen, en dat is precies waar de voorstelling over gaat: het hectische en drukke leven in de stad. Altijd dicht op elkaar, wrijving, korte momenten van rust gevolgd door explosies van activiteit. Met de opzwepende jazzy funky muziek van Cosmic Scene (met Hammond én Rhodes, wat wil je nog meer?) echt genieten! Ik weet eigenlijk niet of deze voorstellig nog te zien is, ik zou er graag nog een keer heen gaan. Gelukkig hebben we de DVD meegekregen, maar dat kan natuurlijk de live beleving niet evenaren.

Het was even zoeken, maar na telefonisch contact met een vriend die er al eens was geweest kwam ik dan toch aan bij de kade waar de MS Stubnitz ligt afgemeerd. In de oude mijnenveger, een schip van echte degelijke oostblokkwaliteit, was (is, want terwijl ik dit schrijf in de trein terug is het nog aan de gang) de simuze ‘showcase’ aka bandjesavond.

Simuze, “jaja” denkt de vaste lezer, ga je het nu weer over simuze hebben. Ja, dat ga ik. Want hoewel dit al de derde of vierde simuze avond was, kon ik er vanwege allerlei logistieke problemen niet eerder bij zijn. Vanavond dus eindelijk wel, en het was gezellig!

Van de drie bands, heb ik er maar twee meegekregen. Eigenlijk maar anderhalf. Helaas, maarja ik moest toch weer op tijd op huis aan want morgenvroeg wordt ik weer verwacht op de extra palestina-workshop, een vervolg op de workshop waar ik al eerder over berichtte.

Kismet on stage below decks.

Hoe dan ook, bandjes! Allen in de categorie ‘gitaar’, als ik het wel heb. Als eerste was daar Kismet (of bedoel ik Kismet?), en dat was best lekker. Lekker stevig, lekker samenspel, meeslepend. De zanger trekt een aardige keel open, zonder meteen ‘rauw’ te worden. Oude bekenden ook van Simuze, ze staan al vanaf het begin met nummers op de site.

De tweede band die het podium in het ruim van de boot betrad was We vs Death, met op bas een van de initiatiefnemers van simuze zelf! Hoewel ze altijd instrumentaal speelden, zijn ze de laatste tijd aan het experimenteren met zang. De drummer verzorgt de zangpartij, en doet dat eigenlijk best goed.

Toen ik de boot af kwam stommelen (want ondanks mijn korte verblijf heb ik toch nog aardig wat bier naar binnen weten te krijgen) werd ik, om even te benadrukken dat het toch wel gewoon Amsterdam noord is, geconfronteerd met een lege achterband. Die zal dus wel weer lek zijn. Ach, dat mag ook best met een fiets die al zo’n 30 jaar oud is. Al met al een geslaagde avond, ondanks noord!

Nou, het is dan toch eindelijk zo ver. Todays art gaat morgen van start (vandaag was er al een voorprogramma in het paard). Ik heb vandaag geholpen met het opbouwen van het toneel en decor voor de voorstelling van NDT 2 morgen in de grote kerk. Ook vrijdag en zaterdag bevind ik me vooral in de grote kerk als stage hand. Ook heb ik geholpen bij de opbouw van het podium in de bibliotheek. Op het laatst moesten er nog wat zandzakken geplaatst worden, want er was een stormalarm afgekondigd.

De stad wordt al ingenomen door licht- en projectieinstallaties, led schermen en sonologen (zoals op de fotos van het Spuiplein). Voor wie todays art nog niet kende, het is echt een aanrader. Een van de betere festivals. En: in de stad, dus geen gedoe met modder en tentjes enzo. Zo’n 20 lokaties, varierend van theater a/h spui tot de vinger, van Korzo tot Grote Markt, van Grote Kerk tot bibliotheek.

Het is leuk om zo’n festival ook eens van de andere kant mee te maken. Toneel- en podiumtechniek heeft me altijd al mateloos geboeid. En het is eens wat anders dan hele dagen achter de computer zitten!

Hoe dan ook, in die situaties was er altijd nog classic rock radio (in de vorm van Arrow classic rock en City FM). Lekkere stampende rock van The Animals, Deep Purple, Lenny Kravitz, Steppenwolf, The Doors, Roxy Music, Meatloaf (de jonge dan) en ga zo maar door. En dan alleen de knalnummers he, niet de ballads.

Maar tegenwoordig. Niets van al dat spetteren meer. Het ruigste wat je hoort zijn de Rolling Stones. Verder kabbelt het wat voort in slappe nummers die het ene oor in en het andere oor weer uit gaan. Heel af en toe nog eens een klassieker als Susie Q van de Creedence Clearwater Revival, die het dan ineens extra goed doet. Maar verder: gaap.

Kom op slappelingen bij arrow en city fm! Stampen met die muziek! Rocken en rollen, schreeuwende gitaren, jengelende orgeltjes, straffe ritmes, dat is wat ik wil!

Jawel, de familie Martens-Kingma heeft een auto. Ik heb het niet langer tegen kunnen houden. Maar na vrijdagavond weet ik hoe onhandig zo’n ding eigenlijk is (niet dat ik een rijbewijs heb overigens, ik liet me rijden). Maar daarover later meer. Want het begon in Hoek van Holland al fout.

Daar zouden diverse jazz (-achtige) bands optreden op het centrale plein maar vooral ook in diverse strandtenten. Zo ook Sven Hammond Soul, de band rond Sven Figee en zijn Hammond organ. Aangekomen in ‘Sand’, de strandtent waar SHS zou optreden en waar we eerst nog een hapje wilden eten, werden we geweigerd. Het zou vol zitten, ondanks het feit dat er op het terras slechts een handje vol mensen zaten. ‘Kunnen we dan niet binnen zitten?’, probeerden we nog. Maar nee, want ‘het weer kan ineens omslaan’. De lucht was helder blauw. Tuurlijk!

Goed, even een hapje gegeten bij de eerstvolgende strandtent, met op de achtergrond cubaanse covers van top-40 hits. Best aangenaam. Met name de frieten waren erg lekker, van die dikke ‘vlaamse’ frieten, waarvan mijn vlaamse medewerker altijd zei dat ie die in België nog nooit gezien had.

Een uurtje later, klaar voor een spetterend optreden van SHS terug in Sand: geen Hammond te bekennen. Afgezegd ofzo? We hebben het niet afgewacht, en zijn snel naar Amsterdam vertrokken. Niet geheel zonder slag of stoot, toen we Hoek van Holland met ruim 45 minuten vertraging verlieten hing de achterbumper van de auto los. Klein aanrijdinkje op het parkeerterrein.

Nouja, een uur later waren we in Amsterdam. Waar parkeren 3.60 euro per uur kost. Als je dus 3 uur denkt bezig te zijn, moet je 10.80 euro aan kleingeld bij je hebben, of je chipknip flink hebben opgeladen. We hadden geen van beiden, dus moesten we dat eerst nog regelen.

Toen we uiteindelijk bij Steim aankwamen, bleek het eerste optreden al begonnen en de deuren van de zaal gesloten te zijn. Jammer, want ik was best benieuwd naar ‘Rue 24′, phonografiese improvisatie gecombineerd met sax en gitaar. Deze laatste twee instrumenten overigens op volledig non-conventionele wijze bespeeld.

Na een half uur wachten was Rue 24 klaar, en mochten we de zaal betreden voor het tweede optreden: Mawja. Wederom een trio. Contra-bas, trompet en cello. En wederom op volledig non-conventionele wijze bespeeld. De contra-bassist maakte veel gebruik van feedback, het instrument was voorzien van diverse electronica maar ook een aantal mechanische modificaties. De cellist had tevens een electronisch arsenaal tot zijn beschikking, met daarop aangesloten een stel naakte speakers. De trompetist, tot slot, gebruikte allerlei schalen en slangen om rhytmische geluiden uit het instrument te verkrijgen.

Aan het einde als toegift zelfs nog een improvisatie in sextet van Rue 24 samen met Mawja, waarin met deuren werd geslagen en de trompet-operator zich uitleefde op uitgerekte balonnen gecombineerd met allerlei metalen implementen. Na afloop nog een heerlijke cd met drones aangeschaft, ‘Red Room‘ getiteld. En zo liep de avond dan toch nog goed af.