Amsterdam Noord. Het heeft wel wat, maar eigenlijk heb ik er gewoon een hekel aan. Uitgestorven vlaktes, hier en daar een obscuur cafeetje of snackbarretje, en vooral veel wegopbrekingen. En dan heb ik het nog niet eens over dat gedoe met die pontjes. Nee, graag komen zal ik er wel nooit.

Het was even zoeken, maar na telefonisch contact met een vriend die er al eens was geweest kwam ik dan toch aan bij de kade waar de MS Stubnitz ligt afgemeerd. In de oude mijnenveger, een schip van echte degelijke oostblokkwaliteit, was (is, want terwijl ik dit schrijf in de trein terug is het nog aan de gang) de simuze ‘showcase’ aka bandjesavond.

Simuze, “jaja” denkt de vaste lezer, ga je het nu weer over simuze hebben. Ja, dat ga ik. Want hoewel dit al de derde of vierde simuze avond was, kon ik er vanwege allerlei logistieke problemen niet eerder bij zijn. Vanavond dus eindelijk wel, en het was gezellig!

Van de drie bands, heb ik er maar twee meegekregen. Eigenlijk maar anderhalf. Helaas, maarja ik moest toch weer op tijd op huis aan want morgenvroeg wordt ik weer verwacht op de extra palestina-workshop, een vervolg op de workshop waar ik al eerder over berichtte.

Kismet on stage below decks.

Hoe dan ook, bandjes! Allen in de categorie ‘gitaar’, als ik het wel heb. Als eerste was daar Kismet (of bedoel ik Kismet?), en dat was best lekker. Lekker stevig, lekker samenspel, meeslepend. De zanger trekt een aardige keel open, zonder meteen ‘rauw’ te worden. Oude bekenden ook van Simuze, ze staan al vanaf het begin met nummers op de site.

De tweede band die het podium in het ruim van de boot betrad was We vs Death, met op bas een van de initiatiefnemers van simuze zelf! Hoewel ze altijd instrumentaal speelden, zijn ze de laatste tijd aan het experimenteren met zang. De drummer verzorgt de zangpartij, en doet dat eigenlijk best goed.

Toen ik de boot af kwam stommelen (want ondanks mijn korte verblijf heb ik toch nog aardig wat bier naar binnen weten te krijgen) werd ik, om even te benadrukken dat het toch wel gewoon Amsterdam noord is, geconfronteerd met een lege achterband. Die zal dus wel weer lek zijn. Ach, dat mag ook best met een fiets die al zo’n 30 jaar oud is. Al met al een geslaagde avond, ondanks noord!

Nou, het is dan toch eindelijk zo ver. Todays art gaat morgen van start (vandaag was er al een voorprogramma in het paard). Ik heb vandaag geholpen met het opbouwen van het toneel en decor voor de voorstelling van NDT 2 morgen in de grote kerk. Ook vrijdag en zaterdag bevind ik me vooral in de grote kerk als stage hand. Ook heb ik geholpen bij de opbouw van het podium in de bibliotheek. Op het laatst moesten er nog wat zandzakken geplaatst worden, want er was een stormalarm afgekondigd.

De stad wordt al ingenomen door licht- en projectieinstallaties, led schermen en sonologen (zoals op de fotos van het Spuiplein). Voor wie todays art nog niet kende, het is echt een aanrader. Een van de betere festivals. En: in de stad, dus geen gedoe met modder en tentjes enzo. Zo’n 20 lokaties, varierend van theater a/h spui tot de vinger, van Korzo tot Grote Markt, van Grote Kerk tot bibliotheek.

Het is leuk om zo’n festival ook eens van de andere kant mee te maken. Toneel- en podiumtechniek heeft me altijd al mateloos geboeid. En het is eens wat anders dan hele dagen achter de computer zitten!

Wat is er toch aan de hand met classic rock op de radio? Ik luister niet zo heel veel naar de radio, daar heb je immers internetradio voor, maar soms is er geen keuze. In de vakantie tijdens de autoritjes, beneden in het fitness centrum, of op andere rare plekken waar geen internet is. Bungalowparken bijvoorbeeld, waar de bouwers van UMTS masten door bewoners van nabijgelegen dorpen met hooivorken worden verjaagd.

Hoe dan ook, in die situaties was er altijd nog classic rock radio (in de vorm van Arrow classic rock en City FM). Lekkere stampende rock van The Animals, Deep Purple, Lenny Kravitz, Steppenwolf, The Doors, Roxy Music, Meatloaf (de jonge dan) en ga zo maar door. En dan alleen de knalnummers he, niet de ballads.

Maar tegenwoordig. Niets van al dat spetteren meer. Het ruigste wat je hoort zijn de Rolling Stones. Verder kabbelt het wat voort in slappe nummers die het ene oor in en het andere oor weer uit gaan. Heel af en toe nog eens een klassieker als Susie Q van de Creedence Clearwater Revival, die het dan ineens extra goed doet. Maar verder: gaap.

Kom op slappelingen bij arrow en city fm! Stampen met die muziek! Rocken en rollen, schreeuwende gitaren, jengelende orgeltjes, straffe ritmes, dat is wat ik wil!

Je hebt wel eens van die dagen, dat alles mis gaat. Of avonden. Zoals afgelopen vrijdagavond. We hadden een aardig programma: eerst zouden we naar Hoek van Holland voor ‘jazz on the beach’. Daarna door naar Amsterdam voor een tweetal optredens bij steim. Omdat er tussen Hoek van Holland en Amsterdam maar drie kwartier beschikbaar was, besloten we met de pas aangeschafte auto te gaan. [tip: de komende 5 alinea's bevatten vooral gezeur, daarna gaat het over muziek]

Jawel, de familie Martens-Kingma heeft een auto. Ik heb het niet langer tegen kunnen houden. Maar na vrijdagavond weet ik hoe onhandig zo’n ding eigenlijk is (niet dat ik een rijbewijs heb overigens, ik liet me rijden). Maar daarover later meer. Want het begon in Hoek van Holland al fout.

Daar zouden diverse jazz (-achtige) bands optreden op het centrale plein maar vooral ook in diverse strandtenten. Zo ook Sven Hammond Soul, de band rond Sven Figee en zijn Hammond organ. Aangekomen in ‘Sand’, de strandtent waar SHS zou optreden en waar we eerst nog een hapje wilden eten, werden we geweigerd. Het zou vol zitten, ondanks het feit dat er op het terras slechts een handje vol mensen zaten. ‘Kunnen we dan niet binnen zitten?’, probeerden we nog. Maar nee, want ‘het weer kan ineens omslaan’. De lucht was helder blauw. Tuurlijk!

Goed, even een hapje gegeten bij de eerstvolgende strandtent, met op de achtergrond cubaanse covers van top-40 hits. Best aangenaam. Met name de frieten waren erg lekker, van die dikke ‘vlaamse’ frieten, waarvan mijn vlaamse medewerker altijd zei dat ie die in België nog nooit gezien had.

Een uurtje later, klaar voor een spetterend optreden van SHS terug in Sand: geen Hammond te bekennen. Afgezegd ofzo? We hebben het niet afgewacht, en zijn snel naar Amsterdam vertrokken. Niet geheel zonder slag of stoot, toen we Hoek van Holland met ruim 45 minuten vertraging verlieten hing de achterbumper van de auto los. Klein aanrijdinkje op het parkeerterrein.

Nouja, een uur later waren we in Amsterdam. Waar parkeren 3.60 euro per uur kost. Als je dus 3 uur denkt bezig te zijn, moet je 10.80 euro aan kleingeld bij je hebben, of je chipknip flink hebben opgeladen. We hadden geen van beiden, dus moesten we dat eerst nog regelen.

Toen we uiteindelijk bij Steim aankwamen, bleek het eerste optreden al begonnen en de deuren van de zaal gesloten te zijn. Jammer, want ik was best benieuwd naar ‘Rue 24′, phonografiese improvisatie gecombineerd met sax en gitaar. Deze laatste twee instrumenten overigens op volledig non-conventionele wijze bespeeld.

Na een half uur wachten was Rue 24 klaar, en mochten we de zaal betreden voor het tweede optreden: Mawja. Wederom een trio. Contra-bas, trompet en cello. En wederom op volledig non-conventionele wijze bespeeld. De contra-bassist maakte veel gebruik van feedback, het instrument was voorzien van diverse electronica maar ook een aantal mechanische modificaties. De cellist had tevens een electronisch arsenaal tot zijn beschikking, met daarop aangesloten een stel naakte speakers. De trompetist, tot slot, gebruikte allerlei schalen en slangen om rhytmische geluiden uit het instrument te verkrijgen.

Aan het einde als toegift zelfs nog een improvisatie in sextet van Rue 24 samen met Mawja, waarin met deuren werd geslagen en de trompet-operator zich uitleefde op uitgerekte balonnen gecombineerd met allerlei metalen implementen. Na afloop nog een heerlijke cd met drones aangeschaft, ‘Red Room‘ getiteld. En zo liep de avond dan toch nog goed af.