Ik mag graag naar muziek luisteren, en ik meen daar een vrij brede smaak in te hebben. Van electronica tot klassiek, van rock&roll tot house, van jazz tot raggea. Maar de laatste tijd merk ik dat ik van raggea niet meer kan genieten. Ik vraag me continue af ‘wil deze zanger mij nu ook in elkaar slaan of in de fik steken?’.

Want het blijkt dat veel raggea artiesten fanatieke homo haters zijn. In teksten wordt aangezet tot moord en mishandeling van homoseksuele medemensen. En niet zonder effect, Jamaica is als homo geen prettige plek om te wonen. Zelfs de politie en de regering keuren geweld tegen homo’s goed.

Nu zeggen al die artiesten, ‘ach weet je, we bedoelen het niet zo, het is allemaal spiritueel bedoeld’. Jaja, vandaar al dat geweld zeker.

Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, aldus deze verzameling van reacties vanuit ‘de industrie’. Maar toch, de twijfel is gezaaid. Bij iedere raggeaplaat vraag ik me af, ‘potenrammer of niet’.

Zelfs Bob Marley kan ik niet meer horen. Tuurlijk, Bob Marley is zogenaamd een en al liefde en tolerantie en dat soort dingen. Maar als je dan zo’n Damian Marley (zoon van) hoort praten in een interview dan vraag je je toch af wat Bob Marley er nu eigenlijk van vind.

Jammer is het wel, al een tijdje heb ik een cdtje (gedownload) van Paprika Korps, een Poolse (punk)raggea band. Dan zou je dus op het eerste gezicht zeggen, “Pools EN raggea, dat kan niet anders….”. Helaas heb ik er nog niets over terug kunnen vinden. Dus als iemand iets meer over deze band weet, houdt ik me aanbevolen!
Mischien dat ik het cdtje dan nog eens kan kopen.

Wegens ziekte wat weinig geblogged de laatste tijd, dus om mijn totalen weer wat op te vijzelen bij deze ordinair een persbericht:

Na een aantal geslaagde edities durft het muziekplatform Simuze met een
gerust hart op vrijdag de dertiende (!) het lot te tarten, met wederom
een selectie van artiesten uit het uitgebreide aanbod aan gratis en
legaal verspreidbare muziek op Simuze.nl:

Sinds de start van Simuze – in juli 2005 – staan er meer dan 1300
muziekstukken van ruim 300 verschillende artiesten uit zeer
uiteenlopende genres online. Momenteel worden er maandelijks ongeveer
100.000 unieke bezoekers geteld.

Simuze radio, ik kondigde het een tijdje terug al aan, is het radio station van Simuze. Artiesten kunnen via Simuze hun muziek onder een creative commons licentie verspreiden, en Simuze radio speelt 24 uur per dag en 7 dagen per week de nummers in willekeurige volgorde af.

Er was echter een klein probleempje: de semi-willekeurige jukebox bleek een lichte voorkeur voor een aantal bands te hebben. Dus ben ik maar in de code van de jukebox gedoken. Het resultaat, een vernieuwde Simuze radio met nu nog meer variatie. De gemiddelde kwaliteit lijkt behoorlijk omhoog te zijn gegaan met deze laatste wijzigingen, en ook de variatie tussen genres is groter.

En het blijft leuk. Dan weer een nummer dat zo tenenkrommend is dat je je afvraagt ‘hebben die gasten dat nou niet door gehad toen ze dat aan het opnemen waren’, dan weer een onverwacht juweeltje dat je oren streelt.

Volgende stap: een stemmechanisme om artiesten / nummers vaker te laten horen als ze populair zijn bij de luisteraars.

The Hague Jazz is helaas weer afgelopen. Het festival is een groot succes geweest. De zaterdagavond was uitverkocht, en dat was te merken. Hoewel het soms wat te druk was voor mijn smaak, kijk ik er met plezier op terug. Vooral bij de grote namen was het druk, en ongetwijfeld is dat ook reden van het succes. De minder bekende groepen konden daar mooi op meeliften, en dat is eigenlijk ook waarom ik The Hague Jazz bezocht.

Het Hammond orgel is in trek, getuige maar liefst drie optredens (als het er niet meer waren) waar dit goddelijke instrument een zeer centrale rol heeft: James Carter organ trio, B-3 Hammond soul & jazz en Sven Hammond soul.

Om met de eerste te beginnen: James Carter is een zeer begenadigd toeteraar, van een aan Eric Dolphy grenzende genialiteit. Heerlijk om aan het werk te zien, en vooral te horen. Als hij los gaat, vergeet je totaal waar je bent of wat je daar doet. Samen met organist Gerard Gibbs, die het Hammond B-3 op de juiste plek weet te raken en daarmee ook de baslijn verzorgt, en drummer Leonard King iets wat je zeker niet mag missen als je de kans krijgt!

Van een heel ander niveau, maar daarom niet minder vermakelijk, was B-3 Hammond soul & jazz. De kleine zaal waar zij optraden was stampvol, en het is duidelijk dat ze reeds een trouwe schare fans hebben. Lekkere muziek, met naast Rob Mostert op B-3 tevens  door Sander van Wonderen bespeelde Rhodes en Clavinet, om het gebrek aan gitaar volledig goed te maken.

Sven Hammond Soul, ten slotte, is een band waarin de Hammond een zeer centrale rol speelt. Heerlijke dansbare muziek, waarin de roterende Leslie speaker kundig wordt gebruikt om het geluid van het Hammond zijn karakteristieke klank te geven. Erg lekker was de performance van Goldfinger, zo soulfull had ik dit nummer nog nimmer gehoord.

En zo kan ik nog wel even doorgaan met de hemel in prijzen van verschillende bands die aanwezig waren. Ik pikte bovenstaande eruit vanwege de Hammond’s, maar wil toch vooral ook een aantal bands niet ongenoemd laten. Om te beginnen The New Arrivals. Eerder hoorde ik ze al spelen op de koninginnenach, en werd toen gegrepen door de passie waarmee ze de moderne jazz ten gehore brachten. Heerlijke solo’s, zowel op piano, drum, bas als sax. Simpelweg meesterlijk, een genot om naar te luisteren. Ik hoop dat ze snel een CD uitbrengen, want dit mag eigenlijk niet ontbreken op mijn mp3-speler. En heren, waar is jullie website? Die kon ik dus nog niet vinden, mochten ze dit lezen: ik help ze graag om er een neer te zetten.

Het Ben Herman Quartet bracht een geniale mix die ik nog het beste kan omschrijven als surf meets avant-garde. Meeslepend in het kwadraat dus: heerlijke onnavolgbare solo’s, opzwepend samenspel. Dit is niet te omschrijven, dit moet je horen! De drummer, Joost  Kroon, bespeelt trommels, microfoonstandaards en wat verder nog maar in de buurt is op zeer creatieve wijze. Hij had het overigens vrij druk: naast dit optreden deed hij de drum voor Sven Hammond Soul en het optreden van Hans Teeuwen.

Over creatief gesproken, David Samson & The Samson Brothers brachten een scala aan niet-Westerse instrumenten en gaf daarmee een zeer meditatief maar soms ook opzwepend energiek geluid ten gehore. Een laatste optreden dat ik niet ongenoemd wil laten is het Nina Ebbenhout Quartet. Klassieke opstelling van piano, drums, contrabas en een zangeres die weet waar ze mee bezig is.

Als ik toch iets negatiefs zou moeten zeggen over het festival, dan is het dat het soms echt gekkenwerk was! Drie, soms wel vier optredens tegelijk die je eigenlijk niet wilt missen. Niet te doen. Het was druk, en dat is natuurlijk goed voor het festival. Het ziet er gelukkig naar uit dat we de komende jaren in ieder geval in Den Haag dit festival blijven houden. Er gaan zelfs geruchten van uibreiding naar 3 dagen. Ik hoop dat het ook een echt jazz festival blijft, met ruimte voor minder bekende acts en nieuw bloed, en betaalbaar. Want, eh, ‘Snoop Dogg’ en ‘Boris’ op een jazz festival? Daar zit ik dus niet op te wachten..