Or actually, the reverse. Not long ago I started Jack Vance’s ‘Tales of the dying earth’, which is a collection of four (all four) of the dying earth novels. After a small interlude of short stories from Asimov’s, i continued into his ‘Alastor’, which provides the entire Alastor trilogy. I had never read Vance before, which is odd because he is one of the great of sci-fi, and with right i discovered.

To start with the dying earth: at first i was taken aback, as it started about magicians and strange gardens and a general atmosphere of fantasy i never quite can get in to. Even though the novel is set in the very-far future, where the sun is waning and coming to an end of its life (we’ll forgive Vance that the sun will not die as a small flickering red start but instead starts a new life cycle after expanding beyond earth’s atmosphere), there is not much technology in the stories.

One of the sub-stories details ancient technology, that after lying dormant in the foundations of an old city where strange folk live is brought to life again by an adventurer from elsewhere. I’m a sucker for hard sci-fi, where technology and the explanation thereof makes up an important part of the verbatim. It may then come as a surprise that this was not the story that interested me the most. What I found most intriging were the wanderings of Cugel the Clever.

Set in an almost medieval scenery (but like the other dying earth novels really situated in the far far future), the stories revolving around this unfortunate character describe his troubles as a result of trespassing on the premises of Iocunou the laughing magician. Cliffhanger after cliffhanger propel the reader (ie. myself) through the chapters. Misfortune is met by ingenuity (Cugel is not called the Clever for nothing), and in the end all is well.

However entertaining the dying earth novels were, their lack of star travel and techonology left me wanting. So I started the Alastor trilogy without too much expectations in that regard. The trilogy is set in Alastor cluster, a set of some 30.000 stars around many of which worlds revolve, inhabited by the off-spring of earth people. Three such worlds are described by the stories of some of their inhabitants.

Generally, the surroundings of these worlds are relatively low-tech, but still Vance manages to instill in the stories a good sense of how life might be in such a future where mankind has spread over 3000 worlds. He brilliantly discusses three very different cultures, that have evolved over the aeons. The story set on Marune reads like a fairy tale, with kings and queens, knights and noblemen and castles riddled with secret passageways. Still, they ride in air-cars and converse by video-phone.

The first and last stories show a contrast, in the story set on Trullion a young man returning from a few years of active duty to discover his homestead beyond recognition struggles to get together the money that, when acquired, will set everything right. Or so he thinks. An open, but relatively happy end leaves the reader wondering about what might follow with the people he has come to known intimately.

The last story, set on Wyst, is no doubt inspired by the anti-soviet sentiment prevalent in the US around the time the story was written, something you get a lot actually with sci-fi from the 60s/70s. Called egalism, the doctrine of equality among all gives the people of Arrabus a seemingly lustful live: they work only a few hours a week, and spend the rest of the week enjoying themselves. Although their joy is relative, as it exists mostly of drinking and exploring sexual perversities. There are only three dishes in the country, and all live the same live. Revolution is in the air, though, sparked by the visit of the off-worlder who is the hero in this story.

Vance is a master of describing cultures, somewhat reminiscient of David Brinn’s exptrapolations of extra-terresterial life (although of course Vance preceded Brinn). Reading the stories is visiting the worlds. It is easy to identify with the main character, because all three of them are, like the reader, dropped in unknown surroundings, perplexed by the people and the circumstances. Gradually the circumstances unfold, and the secrets become known and we learn the true nature of things.

Luckily, Vance is a proliferate writer. There’s at least a dozen more novels from his hand to explore. I’m hooked, ABC stock your shelves with Vance, I’m coming for more!

Het was een zonnige maandagavond. Enigszins bezweet (want ik moest haasten, de planning was plots een half uur vervroegd) arriveerde ik in het pandje van GroenLinks Den Haag voor het fractieoverleg. Ik had al gemerkt dat ik vanaf internet niet meer in kon loggen op de computer in het pandje. Meteen werd duidelijk waarom: het modem gaf aan geen signaal meer te ontvangen. Ook de telefoon deed niets, geen zoemtoon, niets.

“Goedenavond met P., wat kan ik voor u doen?”, klinkt de joviale mannenstem aan de andere kant van de lijn bij de KPN klantenservice die ik op mijn mobiel heb gebeld. Ik leg de situatie voor, P. doet live een meting van de lijn en concludeert, “Het ligt aan ons, we hebben de lijn doorgesneden, ik zal meteen een monteur inplannen, morgen tussen 8 en 10?”. De lijn doorgesneden? Het zal wel, blijkbaar is dat de normaalste zaak van de wereld voor KPN. Blij dat het morgen weer opgelost zal zijn ga ik na het fractieoverleg weer naar huis.

De volgende ochtend gaat mijn mobiele telefoon, “Met M., ik heb [hier willekeurige technische termen invoegen], uw lijn moet weer werken, kunt u dat even testen?”. Ik antwoord dat dat niet gaat lukken, ik ben immers thuis. Geen punt, ik fiets op weg naar kantoor wel even langs.

En jawel, de telefoon doet het weer! Maar helaas, het internet-modem geeft nog steeds aan geen signaal te ontvangen. Nog maar gebeld, deze keer krijg ik na ongeveer tien minuten in de wacht een wat norsige vrouw aan de lijn. Ik merk op dat er half werk is geleverd, waarop de mevrouw antwoord “Nee hoor, wij hebben uw telefoon gerepareerd. Internet daar gaan wij niet over, daarvoor moet u bij xs4all zijn.”. Vreemd, ze hebben het toch ook stukgemaakt?? Nouja, in ieder geval viel de wachttijd mee. Dat komt waarschijnlijk omdat ik de zakelijke ingang heb gebeld.

Maar goed, xs4all gebeld. Dat is geen pretje. Het begint met een telefonisch menu van 6 stappen, waarna een wachttijd van ruim een half uur. Ook hier via de zakelijke ingang, maar dat betekent bij xs4all niet veel meer dan een extra laag menu-opties, waarna je in dezelfde wachtrij terecht komt. Uiteindelijk toch een studentikoos type aan de lijn, die ook weer een meting aan de lijn uitvoert. Het resultaat is zorgwekkend, want de student vertelt me “Ik verbind u even door met de afdeling die dit voor u kan oplossen.”. Voor ik het doorheb sta ik weer in de wacht.

Na weer een ruim half uurtje “Al onze medewerkers zijn in gesprek, tuut, tuut” toch de afdeling aan de lijn. Uiteraard moet ik eerst het hele verhaal weer uit de doeken doen. “We kunnen er niets aan doen”, vertelt de xs4all medewerker me. “Het ligt aan KPN, zij moeten het repareren.”.

Wat blijkt, KPN heeft een telefoon-monteur gestuurd. En ja, een telefoon-monteur kan natuurlijk geen ADSL monteren. Twee competenties tegelijk, dat wordt te gortig. Maar geen nood, de xs4all-medewerker neemt contact op met KPN om een adsl monteur langs te sturen! “Dat gaat helaas wel minstens 2 dagen duren meneer.”. Als troost krijg ik via een SMS een ticket nummer.

Inmiddels ben ik aardig pissig. Geen internet maar slechts een sms met een nummertje. In een vlag van negatief enthousiasme bel ik de klantenservice van KPN maar weer op om te vragen naar de opzegprocedure. “Sorry meneer, dat weet ik toch niet, dan moet u bij de klantenservice bellen.”. Mijn klomp breekt. Ik heb maar opgehangen.

Want ja, nadat de eerste impuls is weggeebt bedenk ik mij welk alternatief er is. Elke andere adsl aanbieder moet via monopolist KPN, die de draadjes naar de huizen (betaald van gemeenschapsgeld toen het nog een staatsbedrijf was) in bezit heeft. Dat monopolie is m.i. ook de enige reden dat het klantonvriendelijke, bureaucratische bedrijf uberhaupt nog bestaat.

Dan maar aan het kabelinternet? Ook daar stuit je op monopolist ziggo. U kent ze wel, van die suffe reclamespotjes met een wat suffe oudere man die er allemaal niets van snapt. Wat dat betreft heeft de marketingafdeling een geslaagde impressie van wat voorheen casema was neergezet. Ik denk niet dat ik het aandurf. De hoofdpagina van ziggo begint met ‘excuses voor de wachttijden’.

Alle pogingen van de overheid ten spijt, wordt het aanbieden van internet nog steeds beheerst door monopolisten die het woord ‘klant’ als een vies woord zien en met een aan fanatisme grenzend gevoel van eigen gelijk vast houden aan ijzeren procedures en kromme logica. Ze weten dat je toch geen kant op kunt!

Arthur C. Clarke is vandaag op de respectabele leeftijd van 91 jaar overleden in Sri Lanka. Arthur C. Clarke is een van de grote namen uit de science-fiction, bij het grote publiek waarschijnlijk het best bekend van 2001: A Space oddyssey (later verfilmd door Stanley Kubrick).

Onlangs sprak ik nog enkele auteurs die hem persoonlijk kenden, en regelmatig op bezoek zijn geweest, en van hen begreep ik dat hij tot aan het eind van zijn leven heeft genoten. Zo ging hij nog regelmatig duiken in de wateren rondom zijn woonplaats. Ook als auteur was hij nog actief, zijn laatste boek (samen met Stephen Baxter) kwam in 2007 uit.

Ik heb altijd erg genoten van zijn werk, waarin de menselijke psyche minstens zo’n grote rol had als de technologische vooruitgang die in zijn verhalen werd beschreven. Verhalen uit de tijd van de space-race tussen Amerika en Rusland, verhalen over de verre toekomst en verhalen over het nu. Vaarwel, en bedankt voor alle vis!

Vanavond was ik in Delft, bij de faculteit lucht- en ruimtevaart van de TU. Daar vind morgen en overmorgen namelijk de 7e europese mars conventie (EMC7) van de mars society. Vanavond was alvast een voorproefje met een ’science fiction night’. Ik mag graag sci-fi lezen, en wie mijn blog al langer leest weet mischien dat ik een groot fan ben van Alastair Reynolds (o.a. Revelation Space, Chasm city, Century Rain). Deze schrijver nam deel aan het panel vanavond dat discussieerde over ’science fiction vs. science fact’.

Nu ben ik normaal gesproken niet zo’n fan-boy, maar de boeken van Alastair Reynolds vind ik toch wel zeer bijzonder, dus had ik het plan opgevat mijn exemplaar van Chasm city door de auteur te laten tekenen. En dat is gelukt, ik ben de trotse bezitter van een gesigneerd exemplaar van Chasm city!

Meer dan dat, ik heb hem een klein beetje leren kennen, o.a. omdat hij in Nederland (Noordwijk) blijkt te wonen en we in dezelfde trein terug naar huis gingen. Ik vond het erg leuk om mijn idool (zo mag ik hem toch wel noemen) te ontmoeten, interessant om te horen hoe hij zijn boeken schrijft en om het te hebben over dingen die verder niets met sci-fi te maken hebben.

Er was nog een tweede sci-fi auteur aanwezig, Gregory Benford (en zijn vrouw, Elizabeth Malartrez, ook auteur). Het debat ging o.a. over de politieke achtergrond van ruimteverkenning. Hoe bijvoorbeeld NASA, als overheidsorganisatie, eerder een banenmachine is dan een wetenschappelijk instituut, en dat we van dergelijke organisaties geen marsreis hoeven te verwachten.

Mars (bron: NASA)

Want dat is waar de Mars society zich voor inzet: mensen op onze buurplaneet Mars. En dan niet specifiek de technische details. De Mars society zet zich in om het publiek enthousiast te maken over zo’n reis. Ook doen ze simulaties, waarbij een team zich bijvoorbeeld 100 dagen afzondert op de poolvlakte en alle handelingen uitvoert als zouden ze op Mars zijn.Ik vroeg me naar aanleiding van die discussie af, wat zijn eigenlijk de standpunten van de diverse politieke partijen in Nederland ten opzichte van ruimte reizen? Ik heb het idee dat de partijen er geen standpunten over hebben. Ik zou bijvoorbeeld niet weten wat mijn eigen GroenLinks er van vind. Waarschijnlijk zijn ‘we’ tegen, vanwege de viezigheid die het oplevert, zo’n raket lanceren. Hydrazine, metalen die verbanden, dat soort dingen.

Je kunt je dan ook afvragen of het wel zo verstandig is om raketten recht omhoog te willen schieten. Wellicht is het handiger om een ruimtelift (Reynolds) of twee-traps lancering (Benford) toe te passen. Omhoog de ruimte in langs de kabel van een ruimtelift kost veel minder energie dan een raket de lucht in schieten vanaf een lanceerplatform. Ook de twee-traps lancering waarbij een raket eerst met een conventioneel vliegtuig tot aan de rand van de atmosfeer wordt gebracht, waarna de raket het laatste stukje naar de ruimte overbrugt, is veel efficienter dan de lompe wijze waarop we momenteel de ruimte in gaan.
Helaas kan ik overigens morgen en overmorgen niet bij de conferentie aanwezig zijn. Er staan een hoop interessante lezingen en discussies op het programma, maar ik moet morgen naar de werkgroependag van GroenLinks en daarnaast moet ik voor een belangrijke klant het e.e.a. aan een site programmeren voor maandag.

Vanavond heeft me weer geinspireerd. Ik overweeg zelfs om lid te worden van de Mars society. In ieder geval ga ik weer eens aan de slag met mijn eigen probeersels als sci-fi auteur, en moet ik binnenkort ook eens boeken van Gregory Benford gaan lezen. Maar nu eerst verder met het december nummer van Asimov’s, dat ik bijna uit heb. In de vorige editie het eerste deel van een drieluik van een andere favoriet van me: Allan M. Steele, in deze editie het tweede deel. Genieten dus!

Jawel, beste lezer. U, de Nederlandse burger, bent de grootste bedreiging voor uw eigen privacy. Uw onverschilligheid maakt het mogelijk dat bedrijven, overheid en instellingen uw digitale privacy met voeten treden. Eigen schuld dikke bult dus!

Afgelopen vrijdag waren de uitreikingen van de big brother awards 2007. Er werden vier awards uitgereikt, in de volgende vier categorieen:

Categorie Personen: U!
Categorie Overheid/Instellingen: De Nederlandsche Bank
Categorie Bedrijven: NS
Categorie Voorstellen: Elektronisch Kinddossier

Dus ook de NS is in de prijzen gevallen voor de OV-chipkaart. De bij de uitreiking aanwezige directeur van het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) meldde gelukkig nog dat bij invoering van de kaart in het treinvervoer ze zullen optreden. Een van de problemen met de kaart is dat mensen met een kortingskaart niet voor een anonieme kaart kunnen kiezen. Wil je dus met korting reizen, dan dwingt de NS je om je volledige reisgedrag te laten registreren.